Kuchnia Szczęścia http://kuchniaszczescia.pl Zapraszam do stołu. Poczęstujcie się moim szczęściem. Fri, 30 Mar 2012 12:36:27 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 Wspaniały dzień przedwiośnia! http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/wspanialy-dzien-przedwiosnia/ http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/wspanialy-dzien-przedwiosnia/#comments Fri, 30 Mar 2012 12:36:27 +0000 tilianara http://kuchniaszczescia.pl/?p=563     Rano wstaje z burzą włosów w nieładzie, która jednak wygląda tak uroczo … te wszystkie pączki i kiełkujące roślinki wystające spod [...]]]> Wiosna, wiosna, wiosna … wita nas słońcem i deszczem, gradem i upalnymi południami, zimnymi porankami i ostrym słońcem od samego rana. Wiosna jest najbardziej kobiecą porą roku. Zauważyliście to?
 
 
Rano wstaje z burzą włosów w nieładzie, która jednak wygląda tak uroczo … te wszystkie pączki i kiełkujące roślinki wystające spod wciąż brunatnych liści czy traw. W południe jest piękna i roześmiana, choć czasem zdarzają się jej humory … a to trochę gradu, a to chwila deszczu czy tylko chmurna zapowiedź smutnej minki. Wieczorem, trochę jakby obrażona, że już musi kłaść się spać, czasem jednak funduje nam cieplejszy czas, gdy otula nas swoimi ramionami …
 
 
Pierwsze dni w Elysium były i wciąż są spokojne. Zimowe kurteczki na krzaczkach i drzewach otulają je jeszcze, by przed porannymi przymrozkami chronić, ale już rozchylone gdzieniegdzie, by cieplejsze powietrze południa dopuścić. Powoli zieleniąca się trawa i pierwsze pączki zapowiadają pierwsze ogródkowe prace … a to spryskiwanie, a to nawożenie czy cięcie drzew, a już niedługo skopanie grządek i przerzucenie kompostu.
 
Od lewej: kiełkująca żółta cukinia,potem armia moich doniczek,a po prawej na pierwszym planie kiełkujące pomidory koralik, a dalej groszek zielony …mmmmm, pycha ;)
 
Najwięcej jednak wiosny jest w moim domku. Dziesiątki małych doniczek zaanektowały jeden, najbardziej słoneczny i ciepły pokój, by nasionkom najróżniejszych warzyw dać ciepło i światło do kiełkowania, aby wyrosły piękne, silne i zdrowe, gdy wraz z pełnią wiosny zagoszczą w naszym małym kawałku ogrodniczego Szczęścia. Pierwsze pojawiły się kiełki groszku, fasolek i bobu, ale i kilka odmian pomidorów wysianych tydzień wcześniej kiełkowały wraz z nimi, ciesząc oczy i dając nadzieję na wspaniałe plony.
 
Tamten dzień, gdy siałam warzywa był piękny i słoneczny. Siedziałam na balkonie obłożona doniczkami, wcześniej dokładnie umytymi w mydle potasowym z czosnkiem, torby z ziemią do siewu oraz z dodatkowo wzbogaconą ziemią tropikalną leżały jedne na drugich, a ja sypałam keramzyt do doniczek, wypełniałam je ziemią i aż mi się śpiewać z radości chciało, gdy wkładałam po kilka nasionek, przemawiając do nich i przekonując by rosły duże i zdrowe … Tak, tak, wiem :) Mam nierówno pod sufitem ;) Ale jak tu się nie cieszyć wiosną!
 
Moje najbardziej patriotyczno-kulinarne zdjęcie ;)
 
Popołudniu jednak coraz chłodniej już było, nosek i palce coraz bardziej zaróżowione od zimna, w brzuchu burczało po tych pracach … trzeba więc było smakowity obiadek podać. Nie mogłam jednak oprzeć się chęci ugotowania czegoś jak najbardziej sezonowo zgodnego, czegoś ze składników, które zdobyć teraz najłatwiej, a jednocześnie najlepiej szybko zużyć.
 
 
Ostatnia piętka wędzonej szynki, dwa średnie pory – to składniki do przednówka doskonale pasujące. Ale co by tu z nich zrobić, by podziękować wiośnie za tak piękny, słoneczny i ciepły dzień pracy? Risotto! I tak powstało polsko-włoskie połączenie. Pory podduszone z czosnkiem i odrobiną wermutu, aż zmiękły i nabrały maślano-ziołowego smaku, szynka pokrojona w plastry, szybko zgrillowana a potem pokrojona w paseczki, i oczywiście samo risotto. Z najlepszego carnaroli jakie dostaniecie, z wermutem zamiast wina, sporą dawką suszonej mieszanki ziół prowansalskich: tymianku, lawendy, cząbru, bazylii, rozmarynu, szałwii, mięty i oregano (najlepiej ususzonych poprzednią jesienią z własnego zbioru), gotowane niespiesznie, by rozgrzać się od samego aromatu.
 
Potem tylko garść twardego sera – koziego, owczego, czy tradycyjnego parmezanu, kapka masła i chwila oddechu, by konsystencja się zaokrągliła. Tak, to był wspaniały dzień przedwiośnia :)

 
Polskie risotto z porami i szynką
(2 porcje obiadowe)

Składniki:
oliwa i masło
180-200 g ryżu carnaroli (lub innego do risotta)
75-100 ml wermutu
650-750 ml bulionu z kurczaka lub warzyw (można pogotować go chwilę wcześniej z kawałkiem wędzonki, by nabrał wędzonego posmaku)
zioła prowansalskie (doskonałe są takie z lawendą)
2 średnie pory, części białe i kawałek zielonej
2 ząbki czosnku (ilość do smaku)
szynka wędzona, po kilka plasterków na osobę, zależnie jak bardzo mięsne chcemy danie

Przygotowanie: Podgrzać bulion, aby był cały czas mocno ciepły.
Pory na oddzielnej patelni poddusić z czosnkiem na oliwie z masłem przez 15-20 minut (zależy od tego jak bardzo są "stare" – średnie i małe sztuki, wystarczy 10-15 minut).
Na drugiej patelni rozgrzać oliwę (ogień średni lub mały-średni) i wsypać ryż. Smażyć przez chwilę, aż stanie się lekko przezroczysty i wtedy wlać wermut. Pogotować, aż alkohol wyparuje, a ryż wchłonie płyn. Wtedy zacząć wlewać bulion po chochelce (jeśli macie takie wielkie chochelki to po pół lub jeszcze mniej, ryż nie powinien pływać w bulionie. Ja używam chochelki o pojemności mniej więcej 100 ml, ale to też zależy od ilości porcji szykowanych na raz), czekać aż płyn zostanie wchłonięty, i wlewać kolejną porcję bulionu. Nie mieszać zbyt gwałtownie, raczej lekko "głaskać", tylko od czasu do czasu mieszając dokładniej od spodu. Risotto w czasie gotowania lubi być dopieszczane ;)
W mniej więcej połowie czasu gotowania (po ok. 8-10 minutach) wsypać zioła prowansalskie do smaku i w tym samym czasie włożyć plastry szynki pod grill, którą po zgrillowaniu należy pokroić w paseczki lub kostkę. Kiedy ryż będzie jeszcze lekko al dente, wlać ostatnią porcję bulionu, wymieszać, dodać dużą garść startego sera i hojną łyżeczkę masła, wymieszać, zdjąć z ognia, przykryć i odstawić na ok. 5-10 minut. Po tym czasie sprawdzić konsystencję, czy nie należy dolać jeszcze trochę płynu i można pałaszować :)

Smacznego.

]]> http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/wspanialy-dzien-przedwiosnia/feed/ 11 Słońce wychodzi zza chmur … http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/slonce-wychodzi-zza-chmur/ http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/slonce-wychodzi-zza-chmur/#comments Sun, 25 Mar 2012 10:34:18 +0000 tilianara http://kuchniaszczescia.pl/?p=547 … a my mieliśmy dziś pojechać na działkę wymienić krany i spryskać drzewa i krzewy, ale po pobieżnym przyjrzeniu się naszym "zamglonym" oknom inna decyzja musiała zostać podjęta. Ściereczki i papierowe ręczniki poszły w ruch, płyn do szyb w ilościach hurtowych, aż w nosie kręci i sprzątamy … wiosenne porządki zawsze dobrze mnie nastrajają …



… i wspominki różne przychodzą. Tak jak te o letnich śniadaniach i przekąskach. Prościej już nie można … kilka łyżek jogurtu lub ulubionego twarogu ze śmietaną, garść pachnącej granoli, łyżka miodu do polania całości i listek mięty dla uroku i świeżości. Jeszcze wygodny kawałek na słonecznym balkonie, a jeszcze lepiej miękka trawa i oparcie dla pleców o pień gruszy w moim Elysium … to jest moja słodka chwila wytchnienia.
Tego pięknego słonecznego, choć odrobinę chłodnego dnia właśnie nią chcę się z Wami podzielić, gdyż zapewne wiele z Was w nadchodzących dniach będzie myć okna, przesuwać meble by wygonić zza nich koty oraz robić te wszelkie wiosenne porządki … albo chociaż postanowienia ich dokonania :)

Powodzenia i smacznego Drodzy Moi :)

]]> http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/slonce-wychodzi-zza-chmur/feed/ 6 Dzięsięciu srok za ogon … http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/dziesieciu-srok-za-ogon/ http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/dziesieciu-srok-za-ogon/#comments Tue, 20 Mar 2012 14:57:39 +0000 tilianara http://kuchniaszczescia.pl/?p=535   Sieję nasionka, obrabiam zdjęcia (nawet te sprzed blisko roku – oj, nazbierało się ich), czytam i dokształcam się w biznesowych sprawach, gotuję, rzucam palenie i jeszcze staram się pamiętać o życiu towarzyskim … jakoś się udaje, [...]]]> … mówią, że nie złapiesz. No i pewnie mają rację, ale ile jest zabawy w próbowaniu :)
 
Sieję nasionka, obrabiam zdjęcia (nawet te sprzed blisko roku – oj, nazbierało się ich), czytam i dokształcam się w biznesowych sprawach, gotuję, rzucam palenie i jeszcze staram się pamiętać o życiu towarzyskim … jakoś się udaje, choć niektóre rzeczy kuleją. Właśnie pogubiłam się już całkowicie w blisko 100 torebkach nasionek – które do której ziemi, kiedy pierwsze mam przesadzać do gruntu … tysiąc informacji w głowie i na karteczkach – mam tylko nadzieję, że nie posadzę kapusty z pomidorami :)
 
 
Przekładając tak torebeczki z nasionkami, siejąc i układając plany, przypomniał mi się cudowny obiad z początku zeszłego lata. Pesto, aż otumaniające zapachem bazylii oblekło w swoje wdzięki młode ziemniaczki i fasolki zółte i zielone, by stworzyć akompaniament doskonały do steku.
 
Nie byle jakiego steku. Wołowina z młodego bydła Limousine, hodowanego w Polsce, odpowiednio skruszała a przed grillowaniem ocieplona w pełnej aromatów i smaków marynacie, tylko na chwilkę wrzucona została na mocno … nie! nie mocno – ogromnie mocno, rozgrzany grill. Chwilka z jednej strony, chwilka z drugiej, a potem odpoczynek mięsa pod folią i już można było zajadać się doskonałej jakości stekiem, mocno krwistym, soczystym i delikatnym, choć pełnym ziołowych aromatów, a do tego przegryzać sałatkę ziemniaczano-fasolową, której młode i świeże smaki, zostały połączone dzięki pesto.
 
I gdy teraz zastanawiam się, czy nie za dużo wysiewam i gdzie ja to wszystko potem przesadzę, myślę sobie, że nie może być za dużo własnych warzyw i owoców, gdy takie smakołyki potem na talerzu powstają :)
 
Wspaniałego wiosennego dnia Wam życzę mili moi, a ja za Indiami inspirowane kofty się biorę na dzisiejszy szybki obiadek :)

Stek po florencku
 
Składniki na marynatę:
świeże zioła:rozmaryn, końcówki z natki pietruszki, oregano, majeranek;
skórka otarta z cytryny
oliwa
młotkowany pieprz
mogą być jeszcze anchois, choć to nie jest chyba tradycyjny składnik, ale smakuje doskonale
 
Składniki pozostałe:
steki (jak kto lubi) – u mnie grubości 3-4 centymetrów, z rostbefu z wołowiny Limousine
sól, tuż przed wrzuceniem na grilla
ewentualnie fleur de sel do wykończenia potrawy

Przygotowanie: Marynatę wymieszać i włożyć do niej mięso na minimum 1 godzinę, lepiej na kilka. Przed grillowaniem mięso powinno nabrać temperatury pokojowej. Grilla (lub patelnię grillową) nagrzewamy do tzw. czerwoności ;) Steki osuszamy z marynaty, solimy i kładziemy na grillu. 1 minuta z jednej strony, a nawet 30 sekund i to samo z drugiej. Chodzi tylko o to, by mięso podpiekło się z zewnątrz, a w środku zostało krwiste. Potem odkładamy mięso w ciepłe miejsce pod folią na minumum 5 minut. Podajemy całe lub pokrojone w plastry, z sałatką i doprawione fleur de sel. Pyyyycha ;)

Sałatka ziemniaczano-fasolowa z pesto
 
Składniki:
na pesto jak tutaj
młode ziemniaki, ugotowane
młoda fasolka zielona i żółta, tylko zblanszowana (jeśli nie jest młoda, trzeba podgotować ją ciut dłużej, 4-5 minut maks)
sól do smaku, jeśli soli z pesto i gotowania warzyw nie wystarczy, lub jeśli chcemy by było ekskluzywnie, szczypta fleur de sel

Przygotowanie: Wszystko wymieszać i zajadać :)

Smacznego.

]]> http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/dziesieciu-srok-za-ogon/feed/ 3 Poszukiwania idealnej równowagi a Symfonia Pięciu Smaków. http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/poszukiwania-idealnej-rownowagi-a-symfonia-pieciu-smakow/ http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/poszukiwania-idealnej-rownowagi-a-symfonia-pieciu-smakow/#comments Thu, 08 Mar 2012 12:47:52 +0000 tilianara http://kuchniaszczescia.pl/?p=528 Czasem trzeba odejść na chwilę, zaszyć się, odnowić, odświeżyć. Poczuć świeży wiatr w żaglach, ucieszyć z powrotu, przytulić stare kąty, spojrzeć na nie na nowo i odnaleźć to co w nich najbardziej kochamy. Ja właśnie takich wakacji potrzebowałam. Zdrowie wymagało skupienia na sobie, ja sama przestraszona trochę kaprysami mojej choroby, potrzebowałam odzyskać odwagę i radość życia. Trwało to trochę, ale dziękuję Wam przyjaciele za cierpliwość, za sms'y i maile ze znakami pamięci i ciepłych uczuć. Dziękuję :) Cieszę się, że Was znam, że jadam z Wami przy tym samym stole, że spotykamy się w mojej Kuchni Szczęścia, czasem tej wirtualnej, a czasem tej realnej.

Teraz odzyskawszy zdrowotną równowagę, mogę poszukiwać jej znów w garnach, wyławiać łyżką albo łapać pałeczkami. Pięć smaków połączonych tak, aby każdy odegrał swoją partię, by całość stworzyła symfonię, pełen obraz szczęścia – tak właśnie wspominam tą zupkę.



Bulion z kurczaka, jak to zwykle u mnie ugotowany z ogromną ilością warzyw, pełen słodyczy i pełen mięsnego smaku, pełen umami połączył się ze słonym miso i kwaskiem octu i wina ryżowego. Do tego neutralne mięso z kurczaka i makaron udon wraz z ziemistą goryczką grzybów desperacko wręcz potrzebowały ostrości roztartej na proszek suszonej papryczki, by zachwycić podniebienie i by nasycić żołądek. Dopełnione dzięki szczypiorkowej ostrości i świeżości, dzięki wyrazistej goryczce oleju sezamowego oraz uprażonych, chrupkich pestek sezamu i już po chwili na talerzu zarysował się cały obraz Symfonii Pięciu Smaków.

Teraz gdy równowaga została przywrócona, gdy zdrowie nie wygląda z kątów z ciągłym zagrożeniem, znów mogę dzielić się z Wami moją radością. Zapraszam, siadajcie do stołu, poczęstujcie się moim szczęściem :)


Zupa Symfonia Pięciu Smaków

Składniki:
1-1,2 l bulionu z kurczaka (przepis poniżej)
1-2 łyżki pasty miso
kilka wodorostów kombu, posiekanych na paseczki
45 dag piersi z kurczaka
8-10 grzybów shitake
1 średnia suszona papryczka chilli, roztarta w moździerzu lub młynku na proszek
1 łyżka octu ryżowego
1 łyżka wina ryżowego

kilka łyżek posiekanego szczypiorku, podanego na talerze
kilka kropel oleju sezamowego, podanego na talerze

makaron udon, ugotowany oddzielnie

Przygotowanie: Najpierw na minimalnie godzinę namoczyć grzyby i wodorosty w jak najmniejszej ilości bardzo ciepłej wody. Po tym czasie, odciąć dokładnie nóżki (w grzybach shitake nóżki są zawsze twarde i niesmaczne), pokroić grzyby i wodorosty w paski. Bulion podgrzewać delikatnie z grzybami i wodorostami. Gdy będzie już bardzo gorący, wrzucić pierś kurczaka pokrojoną w paseczki i gotować przez kilka minut, aż mięso przestanie być surowe. Na koniec dodać pastę miso, ocet i wino ryżowe, ale nie na wrzącą zupę (podane w przepisie ilości najlepiej dostosować do swojego podniebienia – dla mnie idealne były te ilości) i podgrzewać jeszcze minutę lub dwie, bez doprowadzania do wrzenia (miso nie lubi wrzenia).
Do talerzy nałożyć makaron, polać go kilkoma kroplami oleju sezamowego, wlać zupę. Posypać szczypiorkiem i uprażonym sezamem, a potem zajadać :)

Bulion z kurczaka de lux
(tytułem wyjaśnienia – bulion do zupy bardzo rzadko gotuję specjalnie na dany dzień. Zwykle robię sobie dzień bulionowy raz na miesiąc, czasem trochę częściej lub rzadziej i gotuję go wtedy w ilościach hurtowych jak na naszą dwójkę, mrożę w porcjach po 1/2 litra, więc nie bądźcie przerażeni ilością składników poniżej :) Zawsze można podzielić to na ilość Wam potrzebną)

Składniki (na 10 i 5 litrowe garnki):
4-5 korpusów z kurczaków, ze skrzydełkami, bez podrobów
12 średnich marchewek,
ok. 10-16 różnej wielkości pietruszek
1 duży, lub 2 małe selery
2-3 średnie pory
2 duże cebule, całe, opalone na gazie do czarnej skórki
3-4 gałązki selera naciowego, z liśćmi
4-5 ząbków czosnku (ok. 1/2 główki), w całości, bez łupin
10-12 ziaren ziela angielskiego
20 ziaren pieprzu
4 liści laurowych
2-3 łyżki suszonego lubczyku (lepiej przynajmniej 2 garście świeżego)
posiekana natka pietruszki

sól lub sos sojowy (na końcu)

Przygotowanie: Korpusy dzielę na mniejsze części i wrzucam do 10-litrowego garnka. Zalewam zimną wodą i stopniowo doprowadzam do wrzenia. W tym czasie odszumowuję. Gdy już szumowiny się nie pojawiają, wrzucam połowę przypraw i ziół. Gotuję na średnio małym ogniu (tak by tylko lekko bąbelkował) przez ok 1,5 godziny.
Do 5-litrowego garnka wrzucam z grubsza posiekane warzywa, wraz z resztą przypraw i ziół, zalewam wodą, doprowadzam do wrzenia i gotuję przez ok. 1 godzinę.
Potem zawartość każdego garnka odcedzam, ewentualne mięso z korpusów odkładam na później (na przykład na sałatkę, albo do pierwszej zupy czy pierogów). Warzywa albo można wykorzystać na sałatkę albo wyrzucić, ale ponieważ ja nie przepadam za standardową sałatką "po bulionową", w moim przypadku warzywa idą na kompost na działce :)
Oba płyny zlewam do jednego garnka, łącząc warzywny i mięsny smak, doprawiam solą lub sosem sojowym i jeszcze ciepły bulion rozlewam do 1/2 litrowych pojemniczków i po ostudzenia wstawiam do zamrażalnika. Rozlewam jeszcze ciepły bulion po to, by tłuszcz rozłożył się równomiernie w każdej porcji. Jeśli jednak chcemy odchudzić nasz bulion, można go wsadzić na kilka godzin do lodówki, potem zebrać z wierzchu warstwę tłuszczu, a resztę zamrozić. Czasem tak robię, jak kupię bardzo tłuste kurczaki lub jak gotuję z kury rosołowej.
Gotowanie oddzielnie warzyw i mięsa, ma na celu tylko i wyłącznie możliwość wykorzystania ugotowanych warzyw do kompostu (do którego nie można dodawać, żadnych mięsnych dodatków), a poza tym w tych ilościach nie zmieściłyby mi się i korpusy i warzywa nawet w 10-litrowym garnku, ale jeśli będziecie gotować z mniejszych ilości i nie chce się Wam aż tak bawić, to można to wszystko wrzucić do jednego garnka, oczywiście dostosowując ilość do pojemności. Ja wolę zrobić raz w miesiącu kilka godzin siekania i gotowania, a potem mieć spokój ;)))
Dodatkowo ta ilość składników, pojemność garnków i możliwa ilość wlanej wody, powoduje, że uzyskuję bardzo skoncentrowany smak, więc jeśli potrzebuję 1 litr bulionu, wystarczy mi 1/2 litra tego i resztę dolewam wody.

Smacznego.

]]> http://kuchniaszczescia.pl/2012/03/poszukiwania-idealnej-rownowagi-a-symfonia-pieciu-smakow/feed/ 13 Jak powstaje Elysium, część pierwsza. http://kuchniaszczescia.pl/2011/09/jak-powstaje-elysium-czesc-pierwsza/ http://kuchniaszczescia.pl/2011/09/jak-powstaje-elysium-czesc-pierwsza/#comments Mon, 05 Sep 2011 12:21:40 +0000 tilianara http://kuchniaszczescia.pl/?p=499
Na początku był chaos :D Chwasty i [...]]]> Trzysta pięćdziesiąt metrów kwadratowych zieleni, trzysta pięćdziesiąt metrów kwadratowych źródła potencjalnych smakołyków … tak w mojej wyobraźni powstało Elysium, raj dla smakosza, raj dla kochającego zieleń i bliskość ziemi. Ale jak to się wszystko zaczęło i jak to się wciąż tworzy? …


Na początku był chaos :D Chwasty i zdziczałe kwiaty, drzewka i krzewy rosły sobie spokojnie, nie przeczuwając nadchodzącego tajfunu. Uschnięta wiśnia, która powodowała łezkę z oku, na wspomnienie jej idealnych do przetworów owoców, zarośnięta ścieżka, tak że niemalże chciało się chwycić maczetę, by dostać się na jej koniec, drzewa nie prześwietlone, zacieniające wszystko wkoło …


… maliny ukryte między wybujałymi trawami i agresywnym powojem, wszędobylskie paprocie, poziomki nieśmiało rosnące pod dywanem traw i chwastów oraz glicynia, której pnącza zdewastowały balustradę ganku, a korzenie podeszły pod fundamenty, doprowadzając do ich popękania … pracy zapowiadało się wiele.


Pozostało więc zakasać rękawy i powoli, krok za krokiem, łopata za łopatą dążyć do celu. Na pierwszy ogień poszła ścieżka i uwolnienie poziomek oraz malin. Oczywiście podlewania było co nie miara, skoro maj i czerwiec obdarowywały nas słonecznymi dniami.


Mój Bohater zabrał się ciężkie prace. Uschnięta wiśnia, zdziczała morelka, pniak po dawno ściętej starej śliwie … a to wszystko przy użyciu toporka, małej piły, łopatki i wideł. Ale udało się :)


Mi pozostały prace na moje siły – wycinanie chorej róży, usuwanie korzeni kwiatów, chwastów i wszystkich innych darmozjadów, wyciąganie czterdziestoletnich betonowych obrzeży. Worki ze śmieciami mnożyły się szybciej niż króliki, a stos gruzu przekroczył w końcu tonę.


W czasie tych prac mieliśmy wielu gości. Niektórzy z nich bardzo mile widziani – gołębie hodowane przez naszego wspaniałego sąsiada Pana Zbyszka, szpaki i sikorki, czasem sroczka się pojawiła. Ale byli i Ci niechętnie widziani. Ślimaki … wrrrr … widząc je, już widziałam te przyszłe liście jarmużu zjedzone przez te darmozjady. Hmmm, nie będę się wdawać w szczegóły moich działań, ale populacja ślimaków zmniejszyła się wielokrotnie … z czego jestem bardzo dumna. Mniej dumna jestem z moich reakcji na osy (no wiecie, to paniczne bieganie w kółko jak z kreskówki, na szczęście nie krzyczę … zbyt głośno :D) … dość powiedzieć, że służę jako "osowy" alarm, ale czemu się dziwić skoro ich użądlenie kończy się dla mnie karetką i zastrzykami.


Rozbawienie towarzyszyło nam również przy niektórych pracach, a szczególnie przy … likwidacji Oczka* … Wodnego. Zmęczenie już zaczęło dawać się we znaki, łatwo więc wpadaliśmy w głupawki, a teksty w postaci "likwidacja oczka", "wrzuć to do oczka" powodowały salwy śmiechu. A przecież chodziło tylko o dawne oczko wodne, w którym moja Babcia rybki hodowała, a ja zamarzyłam sobie, aby w tym miejscu ogromnego ziemnego grilla zrobić. Gra słów jednak rozbrajała nas dokumentnie … ba! dalej rozbawia :D

* Dla wszystkich niezorientowanych – Oczko to również nick wspaniałej babeczki, co to smaczne bełkoty pisze i piękne kadry łapie.


I nadszedł czas na prace główne. Skoro kompostowniki już były przygotowane, skoro dawne oczko w miejsce składowania się zmieniło, skoro ścieżką dało się już wejść bez niebezpieczeństwa podrapania się różami i zagubienia w morzu paproci, za przekopywanie się zabraliśmy. Najpierw łopata i widły szły w ruch, potem grabki i własne dłonie, by korzenie wyciągać, potem grabie, by wyrównać teren …


… brzmi łatwo? Oj wierzcie mi, tak prosto nie było! Ciężka, gliniasta gleba wcale nie dawała się łatwo oczyszczać, a ciągłe deszcze w kratkę ze słońcem nie raz zniweczyły raz już spulchnioną i przygotowaną do oczyszczania ziemię. Samo wyrównywanie terenu, który poligon po ćwiczeniach z granatami przypominał, też nie było takie oczywiste. Grabie może i normalnie się do tego nadają, ale nie tym razem. Wielka deska jako paca i praca na kolanach, by choćby w miarę płaskie płaszczyzny uzyskać, były absolutnie konieczne.

Wracaliśmy umorusani od stóp do głów, z grubą warstwą ziemi na skórze, zmęczeni tak, że ledwo szuraliśmy nogami, nie raz czując że nie damy rady, a kapryśna pogoda wykończy nasze plecy, ręce i kolana … ale wtedy wracaliśmy i walczyliśmy z oporną ziemią i każdy widoczny efekt, nawet niewielki był dla nas niczym wejście na Mount Everest – potężną dawką bólu i radości, nieograniczonym morzem satysfakcji z pokonania wszelkich przeciwności.


Ponad miesiąc zajęły nam te prace, w czasie których zamiast o Elysium, raczej o Tartarze rozmyślaliśmy, ale w końcu niemalże cała część pod przyszłą warzywniczo-owocową część była oczyszczona i wyrównana. Nadszedł czas więc na wytyczenie grządek. Prowizoryczny, ciągle zmieniany projekt, kilka patyków, miarki i dratwa … to był bardzo przyjemny dzień. Dostosowanie planów, kombinacje jak tu zmieścić jeszcze jeden krzak porzeczki czy pnącza mini-kiwi, wbijanie bambusowych patyków i łączenie ich dratwą, by zobaczyć jak to wszystko będzie wyglądać … lubię takie działania. Wreszcie z ciągłego niszczenia, zaczęliśmy też coś tworzyć :)


Najpierw przy ogromnym poświęceniu mojego Bohatera powstały rabatki, ogrodzone plastikowymi obrzeżami. W początkowych planach miały to być podwyższone rabatki ogrodzone drewnianymi kantówkami, ale niestety koszt takiej inwestycji daleko przekroczył nasz budżet, trzeba więc było zastosować rozwiązania pozostające w naszych możliwościach.

Rowki kopane w ubitym i wyrównanym terenie mogą wydawać się dziecinną zabawą w piasku, ale nie gdy kopie się je w ciężkiej, gliniastej glebie, a ramiona i plecy nie odpoczęły jeszcze po przekopaniu, oczyszczeniu i wyrównaniu całego terenu. Plastikowe obrzeża zasypane i już rabatki i ścieżki były oddzielone, przygotowane do nawożenia i nasadzeń. Wierzcie mi, pomimo bólu każdego mięśnia w naszych ciałach, patrzenie tamtego dnia na działkę sprawiało, że czuliśmy się uskrzydleni. To był pierwszy kamień milowy w naszych ogrodowych zmaganiach, nasz pierwszy wielki sukces i nieokiełznana fala radości.


Do pełni szczęścia zostało jeszcze kilka wykończeniówek – ścieżka przy malinach rosnących przy płocie, rabatka na różę pomarszczoną, moje małe marzenie by mieć własne źródło do tworzenia konfitur z płatków i owoców tych pięknych krzaków. Bo przecież celem naszych trudów jest stworzenie nie tylko pięknego, ale przede wszystkim smakowitego zakątka. Dla darmozjadów, nawet bardzo pięknych nie ma tam miejsca :)


Nadszedł czas na odżywianie … w końcu przecież jestem taką szaloną osóbką, która uwielbia karmić innych. Dlaczego więc nie dokarmić gleby, dżdżownic i innych pożytecznych żyjątek, by później pomogły mi w uprawie smakołyków? Oczywiście nie było mowy o żadnej chemii i sztucznych nawozach. Dokształcona w między czasie o biologicznych metodach uprawy, zaopatrzyłam się w humus activ papkę i rosahumus, dwa specyfiki które w swej płynnej postaci nie raz będą stawać się nektarem dla roślinek.

Kto choć trochę słyszał o uprawie, wie co od najdawniejszych czasów było używane do nawożenia. Mowa oczywiście o oborniku. No prawda, nie jest to zbyt apetyczny, ani najwspanialej pachnący element do dyskusji, ale daje kopa roślinkom jak nic innego. Oczywiście musi być to obornik z gospodarstw ekologicznych, by nie wpuszczać do gleby żadnych sztucznych paskudztw, które mogłyby przyprawić dżdżownice o ból brzucha :) A by jeszcze było wygodniej wyszukałam suszonej wersji, dzięki temu dawało się wytrzymać jego … hmmm … zapaszek ;D


Activ papka, rosahumus, obornik … to jeszcze nie koniec. Ciężka, od dawna nie nawożona gleba potrzebowała dodatkowego wspomożenia nie tylko, by wzbogacić się w składniki mineralne, ale również w celu rożluźnienia. To zadanie przejęły niepozorne nasionka zielonego nawozu. Łubin żółty, facelia i gorczyca z malutkich, pięknych kuleczek przekształciły się i wciąż przekształcają w śliczne zielone dywany, które na jesieni zarówno wzbogacą kompost, jak i rozluźnią glebę swoimi korzeniami, pozostawionymi na zimę.

Ufff, dokarmianie zakończone. To była chyba największa uczta, jaką urządziłam ;D


Piszę o mojej i mojego Ukochanego pracy, ale wierzcie mi nie byliśmy porzuceni tam na pastwę losu. Różne dobre duszyczki spieszyły nam z pomocą. Połówek za wycinanie mega przerośniętego i niestety obumierającego jaśminowca się wziął, a Pola plecki męczyła uwalniając maliny spod tyranii powoju. Praca w grupie od razu była weselsza i wszystkim nam raźniej było i przy pracy i przy stole.

Trudno wyrazić słowami wdzięczność jaką czułam w serduszku, bo zwykłe "dziękuję" wydaje się zbyt małe. Ale nie ma dobrych słów na wielkie emocje, dlatego jeszcze raz Wam ogromnie dziękuję :*


Również wśród działkowych sąsiadów wiele ciepłego podejścia nas spotkało. Szczególnie dwójka z nich – Pani Ania i Pan Zbyszek, są niemalże jak najbliższa rodzina, dzieląc się nie tylko swoją wiedzą i plonami, wspomagając pożyczkami prądu czy sprzętu, ale i własną pracą, jak przy wyciąganiu wielkiego korzenia jaśminowca przy użyciu pomysłowego zestawu lin i dźwigni. Zaoszczędziło nam to dzień pracy, a trwało dzięki specjalistycznemu narzędziu niecałą godzinę.

Wierzcie mi, dusza rośnie, gdy pozornie obcy ludzie stają się tak bliscy. Pewnie zabrzmię naiwnie, ale niewiele jest wspanialszych przeżyć niż ciepło i troska ofiarowana od innych, a tworząca się w czasie takiej wspólnej pracy więź jest niezwykła i piękna.


Wtedy nadszedł czas sadzenia. Torf kwaśny i piasek zakupiony, kora już czekała, a sadzonki zamawiane regularnie, przyjeżdżały niemalże jak po sznurku. Na rabatkach warzywnych zielenił się zielony nawóz, a pozostałe rabatki zostały przeznaczone na wieloletnie roślinki – krzewy i byliny, wszystkie wybierane pod kątem smaku, ale i wyglądu, by cieszyć podniebienia i oczy.


Do rosnących już pięciu krzaczków wysokiej borówki amerykańskiej rosnących wokół śliwy brzoskwiniowej dołączył jeszcze jeden, a na rabatce obok ulokowały się niskie jej odmiany. Wszędzie też pod nimi zadomowiła się blisko setka krzaczków żurawin. Wszystkie te kwasolubne roślinki nie tylko dostały torfu, piasku i obornika, ale i ściółkę z kory sosnowej. Śliczny kawałek lasu :)


Kolejnym leśnym elementem stały się dwie rabatki oddzielające część rekreacyjno-sadowniczą od warzywniczo-owocowej. Jagoda kamczacka pospołu z bażyną czarną, każda w dwóch odmianach będą nas nie tylko urozmaicać teren pod drugą śliwką, odmiany węgierki dąbrowickiej, ale zarówno cieszyć swymi smakowitymi jagódkami, jak i pięknie przebarwiającym się w ciągu roku listowiem na tle sosnowej kory.


Ale, ale, kwiaty też potrafią być smakowite, a do tego radują oczy swoim urokiem. Pierwsze na rabatkach pojawiły się róże. Nie żadne wymyśle, tylko nasze pospolite, tak często niedoceniane róże pomarszczone. Będą dekorować działkę swymi różowymi kwiatkami, głębokim zielonym odcieniem liści, a potem czerwono-pomarańczowymi owocami, by w końcu pojawiać się w słoikach i buteleczkach, zimą przypominając wiosenne i letnie dni.

Pojawiły się też niezwykłe, choć jak najbardziej dostosowane do naszego klimatu roślinki. Aktinidia ostrolistna Issai, potocznie zwana mini kiwi będzie witać nas i naszych gości pnąc się po pergoli nad wejściem, przyozdabiając ją swymi dekoracyjnymi liśćmi, a potem racząc malutkimi owocami o smaku kiwi. Już nie mogę się doczekać, choć przy tej roślince będę musiała uzbroić się w cierpliwość, gdyż w owocowanie wchodzi dopiero po kilku latach. Ale jaka wtedy będzie radość!


Zamówiłam już blisko pół tysiąca najróżniejszych sadzonek i zawsze … no prawie zawsze były w rewelacyjnym stanie. Doskonale zabezpieczone, z bryłą ziemi, czasem w doniczkach, czasem w folii, troskliwie zapakowane. Ale niestety w tej niezliczonej ilości dostawców, znalazł się jeden sprzedawca który ogromnie mnie rozczarował. Sadzonki rabarbaru przyjechały upchnięte w malutkie pudełko, zapakowane po kilka w torebki po chlebie, w których wciąż były okruszki. Korzenie i łodyżki połamane … nie mogłam uwierzyć jak można z taką lekkomyślnością traktować roślinki. Na szczęście w nieszczęściu rabarbar to roślina, któa wyrośnie na gwoździu, więc większość sadzonek chyba się przyjmie. Niestety jednak z dwunastu korzeni, trzy jak na razie zupełnie się ruszyły. Zobaczymy jak będzie.


W czasie kiedy mój Ukochany wkopywał obrzeża wokół rabatek, ja zabrałam się za odmianę altanki, która służy nam jako jadalnia pod chmurką czy miejsce odpoczynku. Do tej pory zawsze rosła na nim winorośl, ale ja nie chcę mieć roślin, które wprawdzie mogą karmić swoimi owocami, jednak nie czują się dobrze w naszym klimacie, co odbija się na ich smaku. Po co mi winogrona, które rok w roku nikomu nie smakowały, a tworzyły tylko kłopot, bo jak tu pozostawić je na zmarnowanie.


Długo czytałam i szukałam, aż w końcu znalazłam odpowiedniego kandydata. Cytryniec chiński, podobnie jak mini kiwi brzmi egzotycznie, jest jednak roślinką, która nie tylko dobrze się czuje w naszym klimacie w czasie wiosny, lata i jesieni, ale wytrzymuje nawet siarczyste mrozy. A do tego z czasem będzie nie ocieniać całe miejsce, rodząc czerwone malutkie owoce, doskonałe na przetwory – konfitury, chutney'e, nalewki.
 
Na dole wsadziłam dwa z jedenastu rabarbarów i mocno trzymam za nie kciuki. Pewnie jeszcze pomiędzy nimi pojawią się jakieś jadalne kwiatki, może pierwiosnki i fiołki hmmm zobaczymy.


Kiedy nawozy już zostały rozłożone, gdy zielony nawóz zaczął wschodzić, a sadzonki zostały już bezpiecznie umieszczone w ziemi, nadszedł czas na wysiew trawy na ścieżkach i podlewanie … podlewanie … podlewanie. Nie nie tylko podlewanie. Za nami było już 2/3 działki uporządkowanej i zaczynającej nowe życie, a przed nami część, która ma być rekreacyjna, ale i sadownicza. Za miesiąc przyjadą dwie morele i dwie wiśnie, a przed nami jeszcze moc pracy z uporządkowaniem trawnika, wycięciem starych drzewek … o tym jednak napiszę już innym razem.


Na razie zaczynam cieszyć się plonami i pierwszymi przetworami. Dżem z brzoskwiń z goździkowym akcentem już powstał i nawet znalazł swoją zagorzałą fankę, owoce pigwowca już niedługo zmienią się w nalewkę, a maliny … hmmm … no jeszcze sama nie wiem co z nich powstanie, ale na pewno Wam o tym opowiem. Na drzewach wciąż dojrzewają gruszki, a borówki … o nich zaraz będzie.


Tymczasem podczas tych ostatnich tygodni musieliśmy się smacznie pożywiać, by mieć siły i energię do tych wszystkich prac. Najczęściej na grillu pojawiały się kiełbasy z mojego ulubionego sklepu "Befsztyk", które podwędzaliśmy jeszcze dodatkowo a to drewnem moreli, a to wiśni czy gruszy. Ależ to było dobrze. Szczególnie z grillowanymi pomidorkami i pieczywem, hojnie polane oliwą.


Steki (przepis tutaj) w tak różnorodnych marynatach, że już nawet wszystkich ich nie pamiętam, też były częstym gościem na stole. Pojawiła się i zamarynowana na lekko ostro karkówka, czasem jakaś rybka wskoczyła na żar, a nawet kurczak pieczony wstępnie w domu (według przepisu Amaro), a później zrumieniony na działce. Do tego pieczywo i … warzywa.


Ich wcale nie musiałam dużo kupować. Czemu? Gdyż różni dobrzy sąsiedzi, głównie Pani Ania, aż zasypywali nas ogórkami, czasem fasolką czy buraczkami, a ja mam nadzieję, że w przyszłym roku będę mogła odwdzięczyć się im również własnymi plonami. Nie raz zdarzyło się, że nie wyrobiłam się, aby przygotować sobie lunchu na działkę, ale wtedy właśnie ratowały mnie ogórki, kromka chleba, kapka oliwy i szczypta soli. Zajadane w cieniu, w chwili wytchnienia dodawały mi sił i ogrzewały duszę.


Za to na deser przez cały lipiec i sierpień były borówki. Nawet pomimo tego, że dwa krzaczki nie owocowały w tym roku, na naszą dwójkę borówek było co nie miara. Najczęściej zajadane prosto z krzaczka, czasem zabierane do domu i przerabiane na koktajle popijane na śniadanie lub zabierane w słoiczku, by delektować się nimi w czasie ciężkiej pracy. Zakochana jestem już od dawna w tych wspaniałych i zdrowych owocach. Nie dziwi Was więc mam nadzieję, że wsadziłam dodatkowe 6 krzaczków, a i jeszcze podobną do nich jagodę kamczacką :)


Ale największy rarytas do tej pory powstał nie na mojej działeczce, a w domu dzięki kurkom Pani Ani, która hoduje piękne ozdobne odmiany. Tak miło patrzeć na te ślicznotki jak chodzą, dziobią ziemię czy wylegują się w cieniu krzaczków. Pewnego dnia jednak spotkało mnie dodatkowe szczęście. Nadmiar ich jajek został mi podarowany. Tego dnia nie mogłam się doczekać następnego ranka i śniadania.


Tost z masłem, szczypiorek z balkonowej doniczki i jajecznica na maśle … niewiele jest wspanialszych i prostszych rzeczy. Piękno i prostota, doskonały smak przy minimum formy … idealne śniadanie. Ach, rozmarzyłam się na myśl o własnych kurkach :D


Można pomyśleć, że teraz czeka nas już tylko wypoczynek i cieszenie się patrzeniem na rezultaty naszej pracy. Niestety nasze Elysium jeszcze nie w pełni zasługuje na swoje imię. Oczyszczenie darni, rozdrobnienie konarów, ścięcie drzew, założenie trawnika, posadzenie nowych drzew, przycięcie zbyt rozrośniętych pozostałych śliw, jabłoni i gruszy … ufff … roboty jeszcze wiele, a kolejnymi efektami mam nadzieję, że niedługo się Wam pochwalę :)

Tylko proszę, trzymajcie kciuki za pogodę. Jak mam wsadzać truskawki, które przyjadą w przyszłym tygodniu jak zapowiadają cały tydzień deszczy? Zna ktoś jakieś dobre zaklęcie na pogodę, czy może powinnam poszukać ogromnego parasola :D

Do zobaczenia Kochani i smacznego.
]]> http://kuchniaszczescia.pl/2011/09/jak-powstaje-elysium-czesc-pierwsza/feed/ 17